تبليغاتX
موج عشق

موج عشق

کسی که دوستانش را از دست می دهد گویی در دیار غربت زندگی میکند(از مولای متقیان)



 
یار من باد
 
کاش نوایی بود
                                     نوایی از ندای نی عاشق تر
سوزی خواهانم                              
                                         ساده دل تر از،  آوای لری در دشت سنجاقکها
کاش با باد یار                                     
                                     و دانه های قاصدک را با هم می کاشتیم
می ساختیم                                
                          کلبه ای گلی و خوش بو
که اطرافش همه صداقت و چمن                    
                                  سحر گاه ، یار مژده اذان را کول می کرد
در خانه ما را می زد                             
                           تا نماز را با ستاره ها ادا کنم
صبح
                               یک دشت وسیع
سراسر چمن                         
                                  به اندازه یک تن آری از چمن
در صبحی که باد حال دمیدن دارد                               
دستها باز
                     احساس اینکه جزئی از هوا بودن
خنکی زمین و نوازش نسیم                                  
                             مملو از حس زیبای شکفتن تا نسیمی دیگر
نیم خیز شدن               
وقتی خورشید ، صخره ها را دَرنَوَردید                                    
                                از پشت کوه سرک کشید
دریا را سلام گویم
 و به خورشید خسته نباشید                                        
........
یا حق
+نوشته شده درشنبه هشتم مهر 1385ساعت 16:40 توسط (¸.•*¨فهیمه¸.•*´¨) |

+نوشته شده درپنجشنبه ششم مهر 1385ساعت 21:34 توسط (¸.•*¨فهیمه¸.•*´¨) |

چقدر فاصله اینجاست ، بین ادم ها
چقدر عاطفه تنهاست، بین ادم ها

کسی به خاطر پروانه ها نمی میرد
تب غرور چه بالاست، بین ادم ها

واز صدای شکستن کسی نمی شکند
چقدر سردی و غوغاست، بین ادم ها

ز مهربانی دلها دگر سراغی نیست
چقدر قحطی رویاست، بین ادم ها

غریب گشتن احساس درد سنگینی است
و زندگی چه غم افزاست، بین ادم ها

میان تک تک لبخند ها غمی سرخ است
و غم به وسعت یلداست، بین ادم ها

به خاطر تو سرودم چرا که تنها تو
دلت به وسعت دریاست، بین ادم
 
 
 
 
+نوشته شده درپنجشنبه ششم مهر 1385ساعت 21:30 توسط (¸.•*¨فهیمه¸.•*´¨) |

الهی!
با بارانی ترین نگاهم به درگاه ملکوتی تو پناه می جویم و نام های مقدس تو را با ذره ذره وجودم تکرار می کنم. یا نور، یا نورالنور، یا منور النور یا نور کل نور .... و عاشقانه تو را می خوانم و امید دارم که مرا بی اجابت نخواهی گذاشت.
                                                    
به نام عشق
من آنقدر خوشبختم که شب ها با لالايي ستاره ها مي خوابم . اگر شبي ستاره
ها پتوي ابر را بر سر خود بکشند و بخوابند ، من باز هم خوشبختم؛ حتي اگر ستاره ها برايم لالايي نگويند
تو فکر مي کني زمستان چيست؟ بهار چيست؟ زمستان قبول کرده که بهار آمده ولي تو نمي خواهي قبول کني که زمستان را پشت سر گذاشته اي و به بهار رسيده اي؟گذشته ات را بيانداز در حوض خاطره؛دستانت را باز کن واژه هاي خوشبختي را مي بيني که چقدر در دستانت مچاله شده اند؟ زندگي را از خود نگير. تو چه بخواهي وچه نخواهي زنده اي و زندگي کردن حق توست
 
 
راستي؛دوست داري امروز چه رنگي باشد؟درست است؛هر رنگي که تو بخواهي همان ميشود. فقط يادت باشد که لحظه هايت را عاشقانه رنگ آميزي کني.پنجره را بگشا. مي بيني هوا چقدر خوش بوست.آن طرف را نگاه کن
 
 
آن طرف آسمان را مي گويم؛آن هشت رنگ رنگين کمان را مي بيني
تعجب نکن! اگر تو بخواهي، رنگين کمان هم هشت رنگ مي شود.فقط کافي است که تو بخواهي. تو مي تواني بخواهي پس اين آزادي را از خودت نگير. از همين امروز شروع کن. هيچ وقت دير نيست. براي آفتاب يک کارت دعوت بفرست، مطمئن باش اگر تو يک بار او را دعوت کني ،بار ديگر اوست که تو را به ميهماني فرا مي خواند.
 
وقتي باران مي بارد، فرار نکن، بگذار باران خستگي هايت را بشويد.من که زير باران حمام مي گيرم و زير آفتاب خشک مي شوم، تو را نمي دانم؟! بيا تو هم مثل من يک شاخه گل محمدي به پروانه هديه کن.بيا تو هم مثل من زير باران فرياد بزن، هر چه دل تنگت مي خواهدبگو، بگذار خالي
 
 
+نوشته شده دردوشنبه سوم مهر 1385ساعت 17:57 توسط (¸.•*¨فهیمه¸.•*´¨) |

بي تو، مهتاب شبي، باز از آن كوچه  گذشتم،

همه تن چشم شدم، خيره بدنبال تو گشتم،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه  كه بودم.

 

در نهانخانه جانم، گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد:

 

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت  دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم.

 

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت.

من همه، محو تماشاي نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل  و سنگ

همه دل داده  به آواز شباهنگ

 

يادم آيد: تو بمن گفتي:

از اين عشق حذر  كن!

لحظه اي  چند بر اين آب نظر كن،

آب، آيينه عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهي  نگران است،

باش فردا، كه  دلت با دگران است!

تا فراموش  كني، چندي از اين شهر سفر  كن!

 

 

با تو گفتم: حذر از عشق ! ندانم

سفر از پيش تو، هرگز نتوانم،

نتوانم،

 

روز اول كه دل من به تمناي  تو پر زد

چون كبوتر ، لب بام تو نشستم

تو  بمن سنگ  زدي، من نه رميدم، نه گسستم...

 

باز گفتم  كه: تو صيادي و من آهوي دشتم

تا بدام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم!

 

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب، ناله  تلخي زد و بگريخت...

 

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

 

يادم آيد كه:  دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم.

نگسستم؛ نرميدم.

 

رفت در ظلمت غم، آن شب و شبهاي دگر هم،

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم...

 

بي تو  اما به چه حالي  من از آن  كوچه  گذشتم!

+نوشته شده درشنبه یکم مهر 1385ساعت 18:58 توسط (¸.•*¨فهیمه¸.•*´¨) |