از پشت شیشه، تصویر این شهر، دلگیر همیشه

شهر غریب، دلهای غمگین، هوای بی تو، هوای سنگین

خونه ی بی تو، مثل یه زندون، حیف من و تو، حیف عشقمون

خونه ی بی تـــــــو مثل یه زندون حیف من و تو حیف عشقمون

حیف تو بود، حیف تو بود، ای گل من    

عشق اگه بود، عشق تو بود، ای گل من

حیف تو بود، حیف تو بود، ای قلب من

...آخر جاده عاشقی تنها شدم

گفتی خداحافظ .. گفتم خداحافظ

گفتی پشیمونم، گفتم که هرگز

نفس بریده، دستای لرزون

اشک توی چشمام، حیف نگفتم بمون

غم یه عــاشـــق .. غم کمی نیست، چه فایده از اشـــک وقتی، وقتی کسی نیست

درد یه عاشق، درد کمی نیست، چه فایده از اشک، وقتی، وقتی کسی نیست

حیف تو بود، حیف تو بود، ای گل من، عشق اگه بود، عشق تو بود ای گل من

حیف تو بود، حیف تو بود، بر باد بری، مثل یه قصه ی کهنه شده از یاد بری

گفتی خداحافظ .. گفتم خداحافظ

چشمان تو شب چراغ سیاه من بود
مرثیه ی دردناک من بود چشمان تو...
مرثیه دردناک و وحشت تدفین ِ زنده به گوری که من ام...من

بگذار سنگینی امواج دیگر گذر دریای شب چراغی خاطره ی تو را، در کوفتگی روح خود احساس کنم..
بگذار آتشکده ی بزرگ خاموشی بی ایمان تو ،مرا در حریق ِ فریادهایم خاکستر کند...

خاربوته ی کنار کویر جست و جو باش
تا سایه ی من، زخم دار و خون آلود
به هزاران تیغ نگاه آفتاب بار تو آویزد...

تو چون دستهای اندوهبار من... چون اندیشه های

دلم می خواهد آزادانه فریاد بکشم...
دیگر نمی خواهم کسی را ببینم...
دیگر حتی نمی خواهم هیچ کس را بشناسم...
میان همه ی این انسانها که دوستشان داشته ام،
هرگز دوست داشته نشدم،
نیمه شبی خواهم رفت از این دنیایی که با آن بیگانه ام
این نگاه خیره سر فریبنده از آن خودت

دستهای لرزانم را بر سرم گرفتم
و چون الهه ای در زنجیر فریاد کشیدم...

فریاد وحشت بار من
جگر خسته ام را خراشید
و من ، به یک مشت استخوان پوسیده ی نومید بدل گشتم...

شیطان را در میان دیدگان مه آلوده ام می بینم.. نگاه برنده اش را که به من می خندد...
به ضعف هایم ...به ضجه هایم، میانه ی زنجیری که با آن مرا به اسارت جاودانه کشانده...

چه آسوده می نگرد، چه آسوده قدم برمی دارد...
به روزگارش غبطه نمی خورم....

روزی، نه چندان دور، در چشم بر هم زدنی... شاید
شیطان می بازد...
سخت می بازد