دنیا که اینجویری نمیمونه همیشه

                             یه روزمیای میگم نمیخوامو نمیشه                  خیال نکن همیشه دلم برات میمیره

                            یه روزی بر میگردی که دیگه خیلی دیره

یه روزی میای سراغم که خیلی وقته رفتم

                           هزار هزار بهونه از اون نگات گرفتم

این روزارو یادت باشه یه وقت نگی نگفتی

                            اون روزا دور نیست که به یاد من بازم نیفتی

یه وقتی برمیگردی که فایده ای نداره

                           هرچی سرم آوردی دنیا سرت میاره

 یه وقتی برمیگردی که فایده ای نداره

                            هرچی سرم آوردی دنیا سرت میاره

دنیا سرت میاره 

              دنیا سرت میاره

                             دنیا سرت میاره

                                    دنیییییییییا سرررررت میارهههههههههه

خدایا...پروردگارا...کمکم کن، کمکم کن که  بتوانم پنچره ی دلم راروبه حقیقت بگشایم...

خدایا...یاریم کن که مرغ خسته دلم راکه دیری است دراین قفس زندانی است، دراسمان آبی عشق

توپروازدهم...

خدایا..پروردگارا...یاریم کن که شوق پروازراهمیشه درخود زنده نگهدارم .....

خدایا...توخود می دانی که بدترین دردبرای یک انسان دورماندن ازحقیقت خویشتن  ورهاشدن

 درگرداب فراموشی وسردرگمی

 است...پس توای کردگار بی همتا مرا یاری کن که به حقیقت انسان بودن پی ببرم تابتوانم روزبه

 روزبه تو که سر چشمه تمام

 حقیقت هایی نزدیک ونزدیکتر شوم....

خدایا...همیشه گفته ام که تورادوست دارم...حالا هم باتمام وجود فریاد می زنم:

خدایا........دوستت دارم.....دوستت دارم...دوستت دارم...

خدایا،شرمنده ام اززیادی گناهانی که انجام داده ام ،شرمنده ام.

خدایا از قدر نشناسی خودم ، ازاین که هرروباعث ناراحتی تو می شوم شرمسارم.

خدایا چه بگویم ازکدامین گناهم نزد توطلب عفوکنم.خدایابه کدامین گناه اشک شرم ازدیده جاری

سازم.هروقت که خواستم زبان به حمد وثنایت بگشایم.اشک در دیدگانم جمع شدوبغض شرم

 وپشیمانی ازگناهان دیگرمجال

 سخن گفتنم نداد.

خدایا ،مرا ازاین منجلابی که درآن گرفتارشده ام نجاتم ده.به این پرنده ی اسیر پروبالی ده تا خودش

 راازاین قفس رهایی بخشد

 وطعم آزادی ورهایی را تجربه کند .

خدایا، مرا فرصتی ده تاپاک بودن راتجربه کنم وبتوانم حتی برای یک لحظه آنچه باشم که تومی

 خواهی

خدایا، چگونه می توانم روی به سوی تو بیاورم وزبان به حمدوثنایت بگشایم درحالی که

 خودازکرده خویش آگاهم .

چگونه می توانم دوستارتوباشم درحالی که برعهد وپیمانی که باتو بسته ام وفادارنبوده ام.

چگونه می توانم طلب عفو وبخشش کنم درحالی هنوزشعله های عصیان دردرونم فروزان است.

بارلاها،چگونه می توانم روی بهتوبه آورم درحالی که اسیرهواهای نفسانی خویشم.

بارلاها،توازعلاقه ی من نسبت به خودات آگاهی ومی دانی که چقدرمشتاق رسیدن توام ولی هروقت

 که تصمیم گرفتم که به

 سوی توبیایم گناه به سراغم آمدومراازتو دورساخت.

همیشه آرزویم این بوده است که حتی برای یک روزکه شده آنچه باشم که تو می خواهی وآنچه کنم

که تو می پسندی ولی افسوس این نفس سرکش تا کنون مجال برآورده شدن این آرزورابه من نداده است.

بارلاها، می ترسم، ازخویش وازاین سرنوشتی درانتظارمن است می ترسم.ازاین بیابان وشوره

 زاری که درپیش روی من است

 می ترسم.می ترسم که مرگ به سراغم بیا یدآرزوی رسیدن به تورااین باراوارمن بستاند.

پس ای پروردگاربی همتا  به لطف وکرم خویش مراازمرداب رهایی ده وتوانی ده خویشتن را

از هرچه بدی است پاک کنم.

خدایا به من فرصتی ده تاعاشق بودن راتجربه کنم

خدايم سلام!

پس از مدتها بازهم براي تو مينويسم ، گويي قلمم  باز رخصت عشقبازي با نام مقدست را پيدا كرده كه چنان سر از پا نميشناسد كه دستم در برابرش ناتوان شده است.

ميداني مهربان ؟ درست است اين روزها بسيار غرق زندگي و زنده بودن شده ام اما هرگز نگذاشته ام حتي لحظه اي بي ياد پاك تو سپري شود و ميدانم لحظه اي بي تو برابر است با مرگ.

پروردگارم!

معبودم!

حس ميكنم اگر تا زنده هستم با هر نفس تو را شكر گويم بازهم بنده ي قدرشناسي نبوده ام در برابر اين همه لطف

در عجبم چطور بعضي از بندگانت با داشتن خدايي به بزرگي و مهرباني تو باز هم شكرگزار نيستند

حس ميكنم همين كه بركت حضورت را از ما دريغ نميكني نعمتي به بزرگي تمام دنياست كه بايد تا ابد شكرگزارت باشيم.

مهربانم!

باز هم از تو سپاسگزارم كه حس زندگي و زنده بودن را در وجودم بيدار كردي و اجازه دادي از بودنم لذت ببرم....به داشتن خدايي عاشق چون تو ميبالم و با غرور در برابرت  به سجده مي افتم و در هر سجده هزاران بار ميگويم : خدايم به اندازه تمام نفسهايم از تو سپاسگزارم...بركت وجودت را هرگز از ما دريغ مدار...

خالقم متشكرم....

خدايا!
هر آنچه كه به من بخشيده اي، چه در خيال من بگنجد و چه در شمارش آن ناتوان بمانم،
چه آنرا به پاي لطف تو گذارم و چه مايه امتحان بنده ات باشد، امانتي است از تو در دست من.
و اگر نعمت امانتداري از من بگيري چه بيچاره آدمي ميشوم. چه حقير بنده اي.
سپاس نعمت چشم، نيكو نگريستن است و شكر نعمت دست، گرفتن بازوي ناتوان.
شكرانه نعمت عقل، عاشقانه انديشيدن است و جواب نعمت احساس، عاقلانه عشق ورزيدن.
و اگر صاحب، امانت خود طلب كند چه جاي گلايه و شكوه باشد؟
خدايي كه چشم و گوش و دست و پا و پدر و مادر و دوستان و آسمان و زمين و هوا بخشيده،
خدايي كه عقل و عشق و ايمان و سلامتي و اميد هديه داده،
اگر امانت خود بستاند، گرچه در عين نياز باشم و او در عين بي نيازي، شكايت نكنم.
تو اينچنين خواستي و من نيز اينگونه ميخواهم. راضي به رضاي تو ام.
دليل نمي خواهم! چه حكمت تو باشد چه لياقت اندك من، حقيقت را مي پذيرم.
خدايا!
سختي پذيرش آنچه به واسطه كوچكي ذهنم در برابر عظمت مشيت تو بر من ميگذرد را آسان كن. سبك نمي شود اين بغض سنگين در گلو مگر كه آرامم كني به يك نگاه.
فقط بگو كه امانتدار خوبي بوده ام.
همين.

آمده ام كه سر نهم عشق تو را به سر برم

به وسعت قلب يك پروانه
 
 بعضي ها را خيلي دوست داريم وبه ديدنشان عادت كرده ايم وزماني كه از پيش ما ميروند در

دل مي گوئيم

خدايا چقدر دلمان تنگ شده است.......اما خود كلمه دلمان تنگ شده است يعني چه؟    

    يعني قلبمان كوچك مي شود يا دل مخصوص دلتنگي چيزي است كه نه ديدني است نه

لمس كردني يا شايد همان حس غريبي است كه باعث مي شود تپش قلب زياد شود ونفسها

همچون سوزني به سينه فرو رود .همان حسي را مي گويم كه از انگشت پا شروع مي شود

ومثل موج به سمت بالا مي رود ..گريه مان مي گيردوبي قراري مردمك چشمشانمان را گشاد

مي كند...

من مي گويم دل تنگ شدن يعني پروانه شدن

نمي دانم چرا به ياد پروانه افتادم شايد چون ظريف است ورنگارنگي بالهايش مرا به ياد

احساسهاي لطيف و قشنگ مي اندازدپروانه عاشق تست ودلتنگ واز بس كه دلش تنگ ميشود

 يكدفعه تمام تنش قلب مي شود وچون روح براي ماندن در جسم خود جا كم مي اورد او 

مي ميرد...........

پروانه با تمام وجود دلتنگ مي شود.......دلم مي خواست من هم پروانه بودم...اما نه ...فكرش

را كه مي كنم ميخواهم قلبي به وسعت يك پروانه داشته باشم.............

مهربان آسمانی من!

بي تاب حضورت كه ميشوم....مينشينم كنج دلتنگيهايم و با تو سخن ميگويم...

عطش وجودت كه مي رسد وضوي عشقت را ميگيرم و به نماز پرنيازي مي ايستم كه حضور تو به تك تك جملاتش معنا مي بخشد....سيراب ميشوم از بركت حضورت و آرام مي شوم از آرامش وجودي كه وجودم از آن اوست و تو را شكر ميگويم به خاطر تمام الطاف بي پايانت.

لب به گلايه كه مي گشايم.....نور وجودت را بر من مي تاباني تا سكوت كنم و باز شاكر باشم....كه بدانم اگر غمي هست از حكمت خدايي توست و اگر شادي و لذتي هست آن هم از لطف بيكران توست.

اشك كه در چشمانم حلقه مي زند آغوش ميگشايي وبي هيچ شكوه اي اجازه ميدهي در آغوش امنت آرام شوم

آرامم ميكني و ميدانم كه خوب مي داني هيچ چيز و هيچ كس جز خودت چنين آرامم نميكند.

پس باز هم از بركت حضورت و لطف بي دريغت تشكر ميكنم ، الهي العفو ميگويم و ميخواهم پاكم گرداني به مرحمت خدايي خويش

و باز هم مثل هميشه ميگويم:

تنها" تو"  را ميپرستم  و   تنها از " تو" ياري ميجويم كه تنها "تو" شايسته ي پرستيدني.

 ساز نوايی